Dysk C (oznaczany jako C:) to główna partycja logiczna w systemie Windows. Zwykle znajdują się na niej system operacyjny, pliki potrzebne do uruchomienia komputera oraz zainstalowane programy. Litera C nie oznacza konkretnego urządzenia, dlatego dysk C może znajdować się zarówno na SSD, jak i na HDD.
Czym jest dysk C?
Dysk C to nazwa przypisana przez Windows określonemu obszarowi przestrzeni na nośniku danych. Taki obszar nazywa się partycją logiczną. Nie jest ona osobnym sprzętem, lecz wydzieloną częścią fizycznego dysku.
Najczęściej właśnie partycja C jest partycją systemową. Podczas instalacji Windows system domyślnie umieszcza na niej swoje pliki i nadaje jej oznaczenie „C:”. Litera jest tylko etykietą, dzięki której system i użytkownik mogą rozpoznawać poszczególne partycje.
Co znajduje się na dysku C?
Na partycji C są przechowywane elementy potrzebne do działania komputera oraz zwykłej pracy z aplikacjami. Zwykle należą do nich:
- System operacyjny Windows
- Pliki systemowe potrzebne do uruchomienia i działania systemu
- Sterowniki urządzeń, na przykład karty graficznej lub drukarki
- Zainstalowane programy i aplikacje
Inne oznaczenia, takie jak D: lub E:, wskazują kolejne partycje. Mogą znajdować się na tym samym fizycznym nośniku co C: albo na innym dysku. Ich litery nie określają rodzaju sprzętu ani szybkości działania.
Czy dysk C to to samo co SSD?
Nie. SSD i HDD są fizycznymi nośnikami danych, czyli urządzeniami zamontowanymi w komputerze. SSD korzysta z pamięci półprzewodnikowej, a HDD zapisuje dane na wirujących talerzach magnetycznych.
Dysk C jest natomiast partycją utworzoną na takim nośniku. Jeden dysk SSD może zawierać wyłącznie partycję C albo kilka partycji, na przykład C:, D: i E:. Tak samo partycja C może znajdować się na dysku HDD.
Najprościej wyobrazić to sobie tak: fizyczny SSD lub HDD jest domem, a partycja C – jednym z jego wydzielonych pomieszczeń, w którym znajduje się Windows.
