Android 8.0 Oreo był ważnym krokiem w rozwoju systemu Google. Wprowadził kanały powiadomień, limity działania aplikacji w tle, systemowe autouzupełnianie i tryb Picture-in-Picture. Trzeba jednak pamiętać, że jest to dziś wersja archiwalna, a nie współczesna edycja Androida.
Android 8 – co nowego dla użytkownika?
Android 8.0, znany jako Oreo, skupiał się nie tylko na nowych funkcjach, lecz także na lepszej kontroli działania aplikacji. System ograniczał aktywność programów pracujących w tle, co mogło zmniejszyć zużycie energii i poprawić stabilność telefonu. Najbardziej widoczne zmiany obejmowały:
- Kanały powiadomień – aplikacja mogła dzielić komunikaty na kategorie, a użytkownik mógł osobno włączać, wyciszać lub blokować poszczególne typy powiadomień.
- Picture-in-Picture – obsługiwane aplikacje mogły wyświetlać obraz w małym, ruchomym oknie nad innymi programami. Ułatwiało to oglądanie filmu podczas korzystania z komunikatora lub przeglądarki.
- Autofill – systemowy framework autouzupełniania pozwolił menedżerom haseł i innym usługom bezpieczniej wypełniać loginy, hasła oraz dane formularzy.
- Kropki powiadomień – mała kropka na ikonie aplikacji sygnalizowała nowe komunikaty. Po przytrzymaniu ikony można było zobaczyć ich podgląd, zależnie od obsługi przez launcher.
Ograniczenia procesów w tle nie zawsze były całkowicie niewidoczne. Starsze aplikacje, które intensywnie korzystały z usług działających bez otwartego okna, mogły wykonywać część zadań rzadziej albo wymagać dostosowania przez twórcę.
Android 8 a wcześniejsze wersje systemu
Poniższe zestawienie pokazuje, jak Oreo zmieniło codzienne działanie najważniejszych funkcji:
| Funkcja | Przed Androidem 8 | Android 8.0 Oreo |
|---|---|---|
| Powiadomienia | Ustawienia były zwykle dostępne głównie na poziomie całej aplikacji. | Kanały pozwalały zarządzać osobno różnymi kategoriami komunikatów. |
| Procesy w tle | Aplikacje miały większą swobodę działania bez aktywnego okna. | System ograniczał usługi w tle i część niejawnych transmisji. |
| Autouzupełnianie | Obsługa formularzy zależała w większym stopniu od aplikacji i przeglądarki. | Framework Autofill zapewniał systemowy mechanizm współpracy z usługami autouzupełniania. |
| Obraz nad aplikacjami | Tryb Picture-in-Picture nie był standardową funkcją platformy. | Obsługiwane aplikacje mogły korzystać z małego okna nad innymi programami. |
Co zmieniło się pod maską?
Największe znaczenie techniczne miały limity wykonywania w tle. Gdy aplikacja przestawała być aktywna i przechodziła do pamięci podręcznej, system mógł zwolnić jej blokady utrzymujące urządzenie w stanie aktywności. Ograniczono także dostęp aplikacji działających w tle do usług oraz możliwość rejestrowania wielu niejawnych komunikatów w manifeście.
Podobne ograniczenia objęły lokalizację. Aplikacje działające w tle otrzymywały aktualizacje położenia rzadziej, co miało ograniczyć zużycie baterii i obciążenie systemu. Dotyczyło to między innymi geofencingu, menedżera lokalizacji, pomiarów GNSS i dostawcy uśrednionej lokalizacji.
Android 8.0 wprowadził też wieloprocesowy tryb działania WebView. Treści internetowe były obsługiwane w odizolowanym procesie, oddzielonym od głównego procesu aplikacji. Takie rozwiązanie zwiększało odporność aplikacji na problemy związane z wyświetlaną zawartością internetową.
Zmieniło się również podejście do instalowania aplikacji spoza sklepu. Zamiast jednego, ogólnego przełącznika „nieznane źródła” system zaczął stosować zgodę przypisaną do konkretnej aplikacji, która próbowała uruchomić instalator pakietu. Użytkownik mógł więc zezwolić na instalowanie plików APK jednej aplikacji, bez przyznawania takiego dostępu wszystkim programom.
W obszarze bezpieczeństwa platforma przestała obsługiwać SSLv3, zaostrzyła zachowanie połączeń TLS i zastosowała filtr SECCOMP dla aplikacji. W przypadku aplikacji kierowanych na Androida 8.0 ograniczono także dostęp do części danych kont, identyfikatorów urządzenia oraz uprawnień, które wcześniej mogły być przyznawane szerzej w obrębie jednej grupy.
Dlaczego Android 8 nadal ma znaczenie?
Oreo jest już systemem starszej generacji, ale wiele wprowadzonych wtedy zasad stało się stałym elementem Androida. Kanały powiadomień dały użytkownikom szczegółową kontrolę nad komunikatami, limity procesów w tle wyznaczyły kierunek optymalizacji baterii, a Autofill ujednolicił współpracę systemu z menedżerami haseł.
Z punktu widzenia twórców aplikacji Android 8.0 oznaczał konieczność projektowania programów z uwzględnieniem ograniczeń usług w tle, dostępu do lokalizacji i nowych reguł bezpieczeństwa. Dla użytkownika najważniejszy efekt był prostszy: mniej niekontrolowanej aktywności aplikacji, lepsze zarządzanie powiadomieniami i wygodniejsze korzystanie z formularzy oraz wielozadaniowości.
