naukawynalazki

„Pięciowymiarowy zapis” daje możliwość prawie wiecznego przechowywania setek terabajtów danych

Naukowcy z brytyjskiego University of Southampton stworzyli nowy format zapisu danych, który wykorzystuje do tego celu nanostruktury umieszczone we szkle. Przygotowany w ten sposób dysk, wielkości monety, może przechować 360 terabajtów danych, praktycznie bez możliwości ich utraty. No chyba, że ktoś postanowi taki dysk zniszczyć.

Metoda, nazwana przez nich „pięciowymiarowym przechowywaniem danych”, polega na zapisywaniu danych w strukturze krystalicznej znajdującej się w szkle i została pierwszy raz opisana w pracy naukowej sprzed trzech lat. Od tamtego czasu udało się ją udoskonalić i dokonać pierwszych zapisów. I trzeba przyznać, że wyglądają one całkiem futurystyczne, ponieważ brytyjscy naukowcy postanowili pochwalić się możliwościami nowej technologii tworząc szklane dyski z wygrawerowanymi na nich okolicznościowymi grafikami, na których dane fizycznie zajmują niewielki fragment, zwykle w formie koła wkomponowanego w grafikę. W ten sposób naukowcy zapisali już między innymi Biblię Króla Jakuba, „Opticks” Isaaca Newtona czy powszechną deklarację praw człowieka.

Czym różni się „pięciowymiarowe przechowywanie danych” od dzisiejszych standardów? W pewnym sensie jest ono podobne do zapisu danych na płytach kompaktowych. W tym przypadku laser, który oświetla płytę, odbija się od jej powierzchni. Jeśli natrafi na otwór, jest on odczytywany jako 1, jeśli nie, oprogramowanie rozpoznaje ten fragment płyty jako 0. Jednak płyty mogą ulec zadrapaniu, a ponadto warstwa odbijająca laser nazbyt często odkleja się od plastikowego dysku.

Tymczasem metoda opracowane przez brytyjskich naukowców funkcjonuje na podobnej zasadzie, z tą różnicą, że dane zapisywane są na trzech warstwach nanostruktur zatopionych we szkle. Ale to są tylko „trzy wymiary”. Pozostałe dwa odnoszą się do wzajemnego położenia warstw oraz tego, w jaki sposób światło lasera odczytującego dane odbija się pomiędzy nimi. Dzięki zakodowaniu danych również w tych relacjach, znacząco wzrasta gęstość danych, jakie można zapisać.

Ponieważ nanostruktury umieszczone są we szkle, dane są też całkiem bezpieczne. Naukowcy szacują, że zapisane w ten sposób dane będzie można odczytać nawet za 13,8 miliarda lat, a szklane dyski wytrzymają temperatury dochodzące nawet do tysiąca stopni. Pod warunkiem oczywiście, że nikt nie postanowi ich rozbić.

Brytyjscy naukowcy uważają, i trudno nie przyznać im racji, że ich wynalazek sprawdziłby się świetnie nie tylko w archiwach i muzeach, ale również wśród użytkowników indywidualnych. Niestety urządzenia służące do zapisu i odczytu zapisanych w ten sposób danych nie nadają się na razie do komercjalizacji, ale możliwe że w ciągu dekady uda się to zmienić.

Zdjęcia: University of Southampton


podobne treści


Logotomia.com.pl – Tworzymy grafikę użytkową dla firm i organizacji, wydarzeń i produktów.>>>



BrowarPerun.pl – Nowy browar rzemieślniczy!


Kolorydnia.pl – Blog kobiecy – kultura, rozrywka, fitness, lifestyle.